نويسنده: سروش

تو می روی زمن، من زدیگران غربیه می شوم
در این سرای انتظار پر از گلایه می شوم
تو می روی به سرنوشت من انتظار می شوم
زناله های نبودنت منم که دیوانه می شوم
تو می روی و دل من می شود ز دیگران جدا
ز لحظه های نبودنت کار دل شده خداخدا
تو می روی من خیره می شوم به انتظار
ز غم دوریت دل را پراز ترانه می کنم
تو می روی من پراز بهانه می شوم
زنگاهای دیگران پر از کنایه می شوم
تو می روی به زندگی من ز دنیا غریبه می شوم
تو می روی و می روی...
من زنبودنت پر از شعله های غم می شوم
در این دنیا بی حصار پر از انتظار می شوم
تو می روی من بی تو خزان می شوم
ز غم نبودنت من برگی بی پناه در دست خزان می شوم
تو می روی و می روی...

 نويسنده: زیتا

سلام.من هم از اون پاکت های شیرینی و آب نبات میخوام.

 نويسنده: پردیس

آدم هوسش میشه که بیاد اونجا بره کلاس اول!

 نويسنده: گلهای آفتابگردان

منم قیف می خوام... :(

 نويسنده: مژگان

موقع من بیچاره که خبری از این قیفا نبود....یادمه که چسبیده بودم به لنگ وپاچه مامانم ونمی خواستم برم مدرسه....یکی منو بزور بغل کرد وبرد تو تا اومد ولم کنه فرار کردم ودوباره چسبیدم به مامانم ....

 نويسنده: سیمین روزگرد

یاد دوران مدرسه رفتن ها بخیر!...
یکی از دوستان عزیزم می گفت اگه اون دوران دوباره برگردن قول میدن هر کلاس رو حداقل تو دو سال بخونم!!!
...
قربانت:سیمین

 نويسنده: صدف

يادش بخير هرچند چيز زيادي از بچگيم تو جنگ نفهميدم....

 نويسنده: ش

خاله جون خاک به دهنم .. روم به دیوار ... اما اگه پاپ مذهبیه .. ....م تو مذهب .. ساری اما جدی بهم فشار اومد .. منو ببخش !!!

 نويسنده: احسان

چقدر بوی نم کوچه ها رو دوست دارم.ایکاش مدرسه برای ما بود میز و تخته و همه چی...

 نويسنده: ساسان زند

این شعر از دوست بسیار خوبم که الان ذهنم را از
پاییز پر کرده تقدیم به تو فرزندانت.

پاییز چه دارد برای گفتن
که تابستان نگفته باشد؟
تقویمت را ببند
چند شاخه خوبی
برای روز های بد
و
قدری بدی
که بهانه ی گریه های آخر شب باشد
همین کافی است.
آنسوی تپه های پاییز
باران های بسیار خواهند رسید
و رود خانه های سپید
پرسه گردان ابدی زمین
آواز خوان و سوت زنان
رد گامها یمان را خواهند شست.
تقومیت را ببند
پاییز
هیچ ندارد
که
تابستان نگفته باشد.

مهرداد قاسمفر
از مجموعه شعرش با عنوان
همه این شب ها
چراغ را برای تو روشن گذاشته ام.

 نويسنده: امید

روز اول مدرسه رو کامل یادمه! چون فیلمش رو دیدم!

 نويسنده: سوک سوک

آخ آخ ! یادش بخیر همیشه موقع تعطیل شده یه گروه از بچه های شر کلاس بیخودی منتظرم میموندن منو کتک بزنن
آخ آخ یادش بخیر ولی من همیشه یه جوری میپیچوندمشون و هر بار به یه نحوی فرار میکردم آخ آخ یادش به خیر
اینا شعر بود

 نويسنده: بیدار

در یکی از روستاهای ایتالیا ، پسر بچه ی شروری بود که با سخنان زشتش دیگران را خیلی ناراحت می کرد .

روزی پدرش جعبه ای پر از میخ به پسر داد و به او گفت : هر بار که کسی را با حرفهایت ناراحت کردی ، یکی از این میخ ها را به دیوار طویله بکوب .

روز اول ، پسرک بیست میخ به دیوار کوبید . پدر از او خواست تا سعی کند تعداد دفعاتی که دیگران را می آزارد پف کم کند . پسرک تلاشش را کرد و تعداد میخ های کوبیده شده به دیوار را کم و کمتر کرد .

یک روز پدر به او پیشنهاد کرد تا هر بار که توانست از کسی بابت حرفهایش معذرت خواهی کند ، یکی از میخها را از دیوار بیرون بیاورد .

روز ها گذشت تا اینکه یک روز پسرک پیش پدرش آمد و با شادی به او گفت : بابا ، امروز من آخرین میخ را هم از دیوار بیرون آوردم .حالا دیگر هیچ میخی روی دیوار نیست .

پدر دست پسرش را گرفت و با هم به طویله رفتند ، پدر نگاهی به دیوار انداخت و گفت : آفرین پسرم ! کار خوبی انجام دادی .اما به سوراخ های دیوار نگاه کن ، دیوار مثل گذشته صاف و تمیز نیست . وقتی تو عصبانی می شوی و با حرفهایت دیگران را می رنجانی ، آن حرفها مانند میخی در دل آن ها فرو می رود ، و تو با عذرخواهی آن میخ ها را از دلشان بیرون می آوری ، اما جای آن میخ ها همیشه باقی می ماند .

 نويسنده: )بچه‌مخفي

این همه خوراکی میخورن دیگه بفکر درس نیستن که! باید این قانون رو اصلاح کرد:)):))

 نويسنده: Navid

ba ghifo bi ghiaf madrese hal beham zane,,,,,daneshgah behtare ozash

 نويسنده: Anonymous

avale mehre
emsal gham angiz bod dige madrese nadshtam(aday bache mosbata)
etefaghan kheili hal dada avale mehr khab bodam:d

 نويسنده: اهري

من کلاس اولم را با گریه شروع کردم!

 نويسنده: هاله

سلام شهلای عزیزم
نمی دونی چقدر دلم برای مدرسه رفتن تنگ شده. همیشه اول مهر که میشه یه حال و هوای دیگه ای دارم. یادش بخیر.

در پناه شعور برتر آسمانی و زمینی باشید.

 نويسنده: nima dingaliga

سلام...خوبی خاله جون؟!...این بچه عقب افتاده هه الان مقامی پستی چیزی که نداره انشالا؟!

 نويسنده: ریحانه

اینها رو ولش ،با پاییز داری کیف میکنی یا نه؟

 نويسنده: کلاس اولی

سلام
وحشت و ترس از رییس مدرسه با ۱۹۰ قد و کله کچل و کابل در دست و کلاس درس ۴۰ نفری و ُتغذیه رایگان و بخاطر شلوغ بودن صندلیم روبروی میز خانم م و دستشوی های بسیار...................... ولش کم حالم از بیادآوردن اون روزها داره خراب میشه
خوش باشی

 نويسنده: دزدکی

من از روز اول مدرسه فقط این یادمه که دیر رسیدم مدرسه و یه پسره داشت گریه می کرد که نیاد مدرسه.
بابایه صاحب یه حموم عمومی بود

فقط همینا یادمه

 نويسنده: فاطی

چی می شد به ما هم از این قیفا می دادن

 نويسنده: سحر

پس چرا یه ما قیف ندادن اون قدیما ؟ :ي:ي:ي:ي:ي

 نويسنده: بیدار

نقل است که خاقاني شبي در حال نماز بود که صدايي رو مي شنود بعد صدا مي گه: اي بوالحسن خواهي که آنچه از تو مي دانم با خلق بگويم تا سنگسارت کنند؟ بعد بوالحسن به خدا ميگه: مي خواهي تا آنچه از رحمت تو مي دانم و از کرم تو مي بينم با خلق بگويم تا ديگر هيچ کس سجودت نکند؟ ندا آمد که نه از من ونه از تو و نقل است که حضرت حق به بوالحسن گفت: من بهترم يا تو بوالحسن گفت: من؟
حضرت حق گفت: چرا؟
بوالحسن گفت: چون من خدايي چون تودارم که تونداري

خدا نگهدار.

 نويسنده: مرضی

چه جالب!
یک قیف بزرگ پر از خوراکی!

 نويسنده: سانی

منم از اون قیفا می خوام :(( :دیییییییییییییی چه خوشگلن :))

 نويسنده: سانی

منم از اون قیف های پر از تنقلات می خوام :(( :دیییییییییییییی چه خوشگلن:))

 نويسنده: بلفی

من کلاس اولمو خوب به یاد دارم :)