درود بر تو :

۲۳ سال پیش در چنین روزی به خانه بخت رفتیم

کل داستانِ چگونه آشنا شدن و تصمیم برای قبول این ازدواج را اینجا نوشتم

از آرشیوم یک نکته را کش رفتم و به اینجا میارم برای تو که هنوز من را نمیشناختی. <آخه داستان همون داستان است>

در اواخر بهمن ماه سال ۱۳۶۲در سن ۱۷ و نيم سالگی پسر خوش تيپی از يک خانوادهء.....

خواستی روی اینجا کلیک کن و بخونش...

حالا از ما که گذشت و هر انتخابی کردیم درست یا غلط، وارد دایره وسیع زندگی مشترک شدیم.

ولی امروز انتخاب ها خیلی راحت تر و آشنایی پیش از ازدواج بین جوانان رواج بیشتری دارد. درسته در ایران با مسائل مادی عجین شده است و گـَند هر چی ازدواج را بالا آوردند. ولی در حال حاضر انتخاب ها بیشتر به عهده خود جوانان بخصوص دختران است، نه اجبار و زور مادر و پدرها. ((البته خدای را سپاس چنین اجباری شامل حال ما یئنی «من و آقای همسر» مخصوصن از جانب خانواده من نشده بود.))

یکی از دوستانم ازم پرسید: شهلا چرا اینقدر زود ازدواج کردی!؟

گفتم در زمانی که من درس می خواندم اینقدر دانشگاه رفتن مُــد و چشم و هم چشمی نشده بود.

دوم شاید حسی درونی به من از این بازار بی پسری امروز ایران خبر می داده!؟!

ولی خارج از بحث سالگرد ازدواج و شادباش و...، در مورد موضوع هایی که گفتم میخاهم یک تبادل ایده داشته باشیم.

1- در چه سنی باید ازدواج کرد؟

2- شرایط آن چگونه باید در نظر گرفته شود!؟

3- عشق و علاقه پیش از ازدواج لازم است یا نه!؟

4- پسر ها چه شرایطی برای ازدواج را مد نظر دارند!؟

5- آیا هنوز بکارت داشتن دختر مهم است؟؟

6- خداییش، پسر ها هم باکره ازدواج می کنند!!!!؟

7- اگر بله، فکر میکنی بله،!!! چند درصدشون؟

نه من نمیخواهم جامعه مرد ها را بکوبم و نه میخاهم  دختر ها را بالا تر ببرم، اینها فقط سوالهائیست که در ذهنم بود و بهتر دیدم با این جامعه جوان ایرانی

"شما گلهایم" 

که با هاتون سر و کار دارم مطرح کنم.

ــــــــــ

ای فردا

می خوانم و می ستایمت پر شور
ای پرده دل فریب رویا رنگ
می بوسمت ای سپیده گلگون
ای فردا ای امید بی نیرنگ

                                «هوشنگ ابتهاج»            

 در پناه یزدان تندرست، شاد و پیروز زیوی... بدرود.

درود بر تو :

 حرفی برای گفتن، گوشه دلم سنگینی میکرد:

به دوستی که در جنگ ایران و عراق شیمیایی شده بود، قول داده بودم متنی در مورد قهرمانانی«مانند خود ایشون» که در جنگ مجروح شیمیایی شدند، بنویسم. خوب اغلب مردم این را می دانند که اینان از جوانی و تندرستی خود برای پایدار ماندن میهن شان، جان یا تندرستی شان را از دست دادند.

حتمن فیلم از "کرخه تا راین"را دیدی، و از عمق بیچارگی یک معلول شیمیایی آگاه باشی و باید بگویم توان بیان من خیلی گزیده ای ناقابل در برابر از خود گزشتگی این عزیزان است.

یادته من در این دنیای مجازی با جوانی نیکو آشنا شدم که چندین سال پیش در بیمارستان بودم و دو سال یش په کوور رفته بودم، با تلفن های این عزیز کلی روحیه مثبت نصیبم شد.

آقای «محمد تهرانی» دوستی خوب و بی نظیر شد برای من که هیچوقت حتا وقتی ایران بودم همت نکردم تا ببینمش و به امید دیدار در بارهای دگر وقت را گذراندم.

البته خیلی وقت بود که از من درخواست کرده بودند،در مورد معلولین شیمیایی بنویسم، ولی همانجور که میدانید من دور خودم دیواری مستحکم کشیدم تا از انرژی های منفی دور باشم.

تنها اینکه میتوان از ایشون و هم رزمانشان ممنون بود.

 و پایدار ماندن میهنمون را به ایشان مدیونیم.

برای تندرست شدنشان دعا کنیم.

_____

عکس برگرفته از بلاگ دوستم «سیاوش تی»

مسلمه که این خلیج نامش "خلیج همیشه فارس" است.

تندرست و پیروز زیوی... بدرود

درود بر تو :

زندگی کردن در عوالم رویایی

هنوز و تا همیشه

برای خوشه خوشه رویای ناب چیدن

زیباست

شاید برای راحت پیمودن راه

کمی آذوقه در حد عشق نیاز باشد

بلکه راه رو به رویت

راهی جدید و روشن

به سوی آینده ای بهتر باشد.

 درود بر تو :

از تمام خانمها و آقایون شرمنده ام که با تعریف های من ناراحت شدند.

حالم بسیار جا آمده و خوبم، بنده را عفو نمایید.

دیگه تکرار نمیشه

عوضش برایتان یه عالمه عکس های خوشگل گذاشتم.

خیلی شرمنده شدم وقتی دیدم از جای جای دنیا تلفنی و ایمیلی....  همه را با این تعریفم نگران کردم. بدیش این بود که همه بهم گفتند

مراقب خودت باش خوب!!! انگار دست من بود و در کمال آگاهی خودم را به زمین کوبیده ام!!!

به پسرم نیز گفتم عزیزم معلومه که مراقب خودم هستم!! ولی اتفاق وقتی باید بیوفته می اوفته"چی گفتم"

ولی خیلی شرمنده از محبت هاتون شدم و تصمیم گرفتم اگر اتفاقی برایم افتاد، دیگر برایتان ننویسم

آخه من بدون شماها چیستم؟!

مثلن چی کار دارم بگم امروز خودم ولی به سختی از پله ها پائین رفتم!؟

ــــــــــ

 آها راستی یکی از دوستان نیک شمالی قدیمی ام ازدواج کرده، «آرش جان» شادباشهای مرا پذیرا باش گلم   به پای هم پیر شید نازنینم.

درسته امروز صدای گرمت را شنیدم ولی چون خیلی دوستت دارم می   خواستم بقیه دوستان نیز بدونند که تو رفتی قاطی مرغها 

درود بر تو :

یک بار به دکترم گفتم«من زودتر از هر کس دیگری خودم را چشم میزنم»

دقیقن این اتفاق ها بهم ثابت شده است.

تا پری روز که از پله ها بالا و پائین رفتم، که برایت نوشتم.

دیروز عصری گلاب به روت رفتم خدمت خلیفه، کارم تموم شد و اومدم از روی توالت بلند شوم که یه دفعه انگار یکی پرتم کرد به آنطرف و مثل بمبم "شِرِپنِر" با تکیه به دست راستم، محکم با خوردن سرم به در و رفتم پائین...

خیلی درد داشتم و خودم نیز افتاده بودم پشت در ورودی، دست راستم انگار حایل بدنم شده بود و زیرش با این فشار و ...حالا آقای همسر میخاد بیاد کمک و من نمیتونم این کوه گوشت" 65KL"را ذره ای تکون بدم  خلاصه دقایقی بسیار سخت بهمون گذشت.

نمیتونستم از شدت درد و گریه حرف بزنم خلاصه لحظه خیلی بدی بود این به کف دستشویی افتادنم حادثه خدا نصیب نکنه ای بود که نگو و نپرس 

امروز به دکتر «آل یاسین» زنگ زدم ولی با بد بختی ارتباط بر قرار شد و ایشون به محض شنیدن صدای من گفتند: چی شده چرا اینقدر بی حال حرف میزیند!؟

گفتم دیگه گذشته ولی افتادم زمین بازم....!

دارویی جدید بهم دادند که پس از مدتی راحت بتونم روی پاهایم به امید خدا بایستم درست و حسابی

"عاشق گلها با رنگ زرد و نارنجی و قرمز«همه رنگهای گرم» هستم"

 من مراقب بودم

دست خودم نبود

یکی انگار هولم داد

در افتادنم تقصیری نداشتم.....

در پناه خودش تندرست شاد و پیروز زیوید... بدرود. 

خلاصه رفتیم منزل دوستم و آقای همسر نیز به من پیوست، تا آخر شب اونجا بودیم.

   دیدی !!!!

امروز هم به خانم هربالایفی گفتم که اینجوری شده و ایشون خیلی خوشحال شد و گفت تو این نوشیدنی ها رو بنوشی تازه بهتر از این هم میشی   

خلاصه خواستن توانست است همینه دیگه

تا درودی دگر بدورد.

چند شب پیش خواب دیدم: که خودم را با گریه به آغوش آقای همسر پرت کردم و با گریه گفتم من دلم میخاد الان، برم ایران....

آقای همسر هم بوسه ای به صورتم زد و گفت خوب میشی به همین زودی ها و میری عزیزم  

شاید به دلیل دیدن آهنگ ایران از" آیدین " بود!!!؟ شایدم به دلیل دل تنگیم برای عشقم بوده"میشناسی که عشقم را"!؟ خلاصه این را هم بگم که دکترم ازم پرسید رویا یی هم داری؟ گفتم تنها رویایم رسیدن به تندرستی  و رفتن به میهنم است.

 بله رسیدن آن روزیست که تندرست شدم و سوی میهنم پرواز میکنم (البته حالا هم میتونم ولی با استفاده از انرژی های کاذب"کورتیزون" که اینجوریش را اصلن دلم نمیخاهد ) حالا تو شاید بگی بابا خوشحال باش که اینجا نیستی و... ولی غربت و تحملش خیلی سخت تر از این حرفهاست برای زندگی کردن با توجه به شرایط حاکم اصلن دلم نمیخاد بیام ها، تنها گه گداری برای دیدارش که زیبا ترین جای دنیاست و خوبیش اینه که مام میهن من است.

 این خانم من نیستم ها

 کما اینکه مهرنوش"مداد سیاه" الان که در غربت برای ادامه تحصیل، به سر میبرد، به من میگه شهلا حالا به حرف تو رسیدم اینجا از همه چیز دورم است ولی خیلی از مواردی که در ایران داشتم و راحت بدست می آوردمشان را اینجا ندارم.

 به دکترم نتونستم زنگ بزنم و در نتیجه کاری که خوشم نمیاد انجام دادم، برای ایشون ایمیل یا نامه نوشتم و فرستادم، که آیا اجازه دارم این نوشیدنی"Herbalife "را بنوشم یا..!؟ که فردا صبح همون شب ایشون برایم پاسخ نوشتند که: بله میتونی بنوشی. من هم به آندریا زنگ زدم که به دوستش که فروشنده هربالایف است خبر بده تا بیاد. البته ایشون خودش با من تماس گرفت و قرار و مدار گذاشتیم و دیروز خانمی که قرار بود از" هربالایف "Herbalife بیاد، تشریف آورد ، با پودر آن که باید با شیر کم چرب ترکیب شود و باید بنوشم.

 نوشیدنی مورد نظر من که با طعم کاپوچینو و بدون کافئین است. با مقادیر متنابهی قرص ویتامین ((omega 3 + Multivitaminkomplex + Herbalif)) که البته کلسیم نیز آورده بود ولی گفتم کلیه من با کلسیم سازگاری ندارد و پس دادم. حالا به امید بهتر و بهتر شدن این ویتامین ها را میخورم.

که از امروز آغاز به نوشیدن این نوشیدنی کرده ام

یک گزارش در مورد چگونه با بیماری رو به رو شدن است را ترجمه کردم که در پستی دگر برایت میگزارمش

 تندرست، پیروز و شادان زیوید.... بدرود.

درود بر تو :

 درود بر تو :

از چند روز پیش که این مصاحبه "آیدا شاملو " همسر گرانقدر استاد سخن بزرگ مرد تاریخ ایران « احمد شاملو » را دیدم و شنیدم بسیار به فکر فرو رفتم.

ارزش عشق و روش روی بردن بدان جیست؟

اگر اینچنین زیبا و غیر قابل وصف باشد که مردم امروز خیلی از این مقوله عقبند!!!!؟

آنکه مي‌گويد دوست‌ات مي‌دارم خنياگر ِ غم‌گيني‌ست که آوازش را از دست داده است.   ای کاش عشق را زبان ِ سخن بود هزار کاکُلي شاد        در چشمان ِ توست هزار قناری خاموش در گلوی من.   عشق را ای کاش زبان ِ سخن بود □ آنکه مي‌گويد دوست‌ات مي‌دارم دل ِ اندُه‌گين ِ شبي‌ست که مهتاب‌اش را مي‌جويد.   ای کاش عشق را زبان ِ سخن بود   هزار آفتاب ِ خندان در خرام ِ توست هزار ستاره‌ی گريان در تمنای من.   عشق را ای کاش زبان ِ سخن بود                                            احمد شاملو      تندرست و عاشق زیوی... بدرود.

درود بر تو :

حتمن فیلم یا سریال "مرد هزار چهره" از «مهران مدیری» را دیدی، که از فیلمی آمریکایی " der pate"با داستان ایتالیایی ، سیسیلی تقلید شده است. حتا موزیک یا عکسهایی که در دفتر مرد سوسمار باز دیده میشد.

البته داستان مافیایی این فیلم در ایران امروز به خوبی قابل دید و درک است.

با مافیا بازی هایی که در اداره جات یا در هر مسندی یا حتا اماکن عمومی یا کاری... این مواردی که مهران مدیری به نمایش درآورد فکر میکنم اگر خودمون را کمی هوشیار بکنیم، بسیار قابل فهم است. که افراد خواسته یا نا خواسته، دانسته یا در کمال نادانی"چون عقلشون به اینجا ها نمیرسید" وارد این بازی شدند و جونشون را از دست دادند!!!

من این فیلم ۹ ساعته را چهار - پنج سال پیش دیدم.

ولی دقیقن همینجور است که در فیلم مردهزار چهره دیدیم، مافیا از بیخ و بن خیلی از مردم ایران بالا میره واقعن هم که برخی هزار چهره دارند.

اگر تونستی این فیلم را گیر بیار و ببین تا متوجه حرفهای من بشوی.

به امید داشتن روزهایی بهتر از امروز. بدرود.

 درود بر تو :

تعطیلات نوروز خوبی داشتی که!؟ همه فامیل هایت را دیدی و ... به ما هم در اینجا توی فامیل کوچولویی که داریم خوش گذشته و تمام مراسم سال نو را به جا آوردیم.

یکی از دوستانم این متن را برایم فرستاده:

من نیز این آرزوها را برای تو دوست نیکم که اینجا را می خوانی، دارم.

دیروز « سیزده به در» را در منزل گذراندیم. زیرا هوای اینجا برای بیرون رفتن خوب نبود و چیزی جز سرماخوردگی برایمان به ارمغان نمی آورد. آسمان بد جوری اخمش را تو هم کرده بود، گه گاهی هم می بارید و از آنجا که ما قصد راه انداختن بساط کباب را داشتیم به هیچ وجه نمیشد بیرون از منزل و لب آب این کار را انجام بدهیم. لوبیا پلو را برای ناهار و جوجه کباب را عصری نوش جان فرمودیم.

ها گفتم جوجه، اگر یادت باشه از جانب دکترم"آل یاسین"انواع مرغ های هوایی و زمینیِ خوراکی در رژیم غذایی خوردنش برای من ممنوع شده بود، ولی طی تماس تلفنی که با دکتر جونم اینا داشتم برای روز 13 به در برایم آزاد اعلامش کردند 

که بخور و حالش را ببر    سپاس دکتر جونم، خوردم و خیلی خوش گذشت

 از اینکه دور و برم شلوغ باشه همیشه لذت می بردم چون در یک خانواده پر رفت و آمد بزرگ شدم، ولی الان یه جورایی کم میارم شاید برای این باشد که طاقتم مانند گذشته ها زیاد نیست!؟ مامانم صبح زنگ زد و میگفت با زحمت های ما؟ نه بابا چه زحمتی مامان جان، این چه حرفیه؟ نه خوب عزیزم شما الان دور و برتون خلوت تر از پیش است و تو هم در شرایطی هستی که باید آرامش داشته باشی...

 خلاصه چند روز گذشته به خیلی از دوستانم که در ایران هستند زنگ زدم و یه عالمه کیفین احوالین کردیم  و به برخی هایی که نمیخواستم زنگ نزدم  

خلاصه دل من حالش خوشه و اصلن بلد نیست بگیره

پایان شب سیه سپید است من نیز روزهای خوشیم در پیش است.