درود بر تو :
یک ایمیل از فریبا جان از سایت روزنه دریافت کردم که مخم سوت کشید.
البته که اگر این آثار باستانی و پر ارزش در ایران می بودند، حالا اثری از آثارشون نبود!!
موزه لوور :
حافظ میراث ایرانیان ـ موزه لوور یکی از بزرگترین موزه های جهان در انتهای خیابان شانزه لیزه پاریس قراردارد و به مرور زمان از یک کاخ سلطنتی به موزه ملی کشور فرانسه در سال ۱۷۹۳ میلادی تبدیل گردید. این موزه دارای ۴ طبقه زیرزمینی است که دارای قسمتهای مختلفی از جمله مصر،ایران و اروپاست. در قسمت ورودی این موزه یک هرم شیشه ای قرار دارد که سمبل این موزه بشمار می رود. درقسمت ایران می توان سرستون های تخت جمشید را بصورت کامل و تقریبا بکر و دست نخورده مشاهده کرد.تقریبا مهمترین بخشهای تخت جمشید در این موزه قرار دارد. بخشهای رنگی تخت جمشید را برای اولین بار در این موزه مشاهده کردم. لوح قانون حمورابی نیز دربخش مجاور قراردارد.این لوح روی تخته سنگ سیاهی با خط میخی حک شده است و براستی وجود بخش تاریخ ایران اعتبار و جلال خاصی به این موزه اعطا کرده که نمونه آن را در کمتر جایی می توان نظاره کرد.
واقعاً آدم بعضی اوقات میماند که این آثار عظیم الجثه چطور تا آنجا رفته اند
«مسلمه با هواپیما یا کشتی فریبا جون»







در خلال اندازه کردن عکسها چه صحنه های زشت و زیبایی از ایران قدیم و نبردهای دلاوران مرز و بوممون از جلوی چشمم که نگذشت.!!!
از زمان هخامنشی گرفته تا این زمانی که در آن زندگی کرده ایم. جنگهای همین یک قرن گذشته و همین زمان فعلی...
پرسش من این است:
چرا انسان ها اینقدر عاصی و سرکش هستند!؟
تا به کی باید با جنگ کردن قدرت مان را ارضاء کنیم!؟
چه بچه ها و مادر و پدرهایی در این واقعه های غیر انسانی از بین رفتند!؟
نسلهای بعدی در مورد ما چه خواهند گفت!؟
آیا من نویی هم در این اتفاقات نقشی داشته ام!؟
و هزاران پرسش بی جواب دیگر همانند اینها...
ــــــ
بهش میگم خوب شد که اقلن این تکه های آثار باسنانیمون در فرانسه است و دست کم آنها ازشون خوب مراقبت میکنند، چون اگر در ایران مانده بود که تکه تکه هایش را هم نمیشد بدست آورد و همه را از بین می بردند...
میگه: نه خوب دولت گل و بلبل در مراقبت از آثار باستانی دقت به عمل می آورد و ...
دیگه سر و ته صحبت را جمع کردم، چون اصلن حوصله بحث را ندارم.
به امید روز هایی بهتر از امروز در میهنم میمانیم، شاید که اونروز به عمر ما نیز کفاف دهد.
تا درودی دگر بدرود.